Ano

Napakalungkot maging mag-isa. Napakarami ko sanang gustong sabihin sa kanila pero hindi ko magawa. Minsan kapag ako lang mag-isa at wala talaga akong maka-usap marami akong naiisip at gusto ko itong isulat pero kapag isusulat ko na ito ay nawawala sa isipan ko at kailangan ko nanamang mag-isip. Sa pamamagitan kasi nito ay naaaliw ako kahit sandali lang at para na rin akong may kakwentuhan. Minsan nga naiinis na ako eh kasi bakit kahit na nasasaktan at nahihirapan na ako hindi ko parin magawang magbago, at doon ko nga narealize na kaya pala hindi ko kaya ay dahil sa may mga naghihintay sa akin na kaibigan. Sila ang mas nakakaintindi sa akin kapag nalulungkot at nagkakaproblema ako. At mas lalo ko pang nararamdaman ang kanilang pag-aaruga kapag kahit na malayo sila ay pinaparamdam nila sa akin na “I’m very special.” Kaya naman siguro na mas nararamdaman ko na mas masaya ako kapag kasama ko sila. Napupunan nila ang lahat ng pagmamahal na kailangan ko at hindi nila ako iniiwan.